Back

ⓘ អក្សរសាស្ត្រខ្មែរ




                                               

ចលនាអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ

ខ្លឹមសាររឿងបានបង្ហាញពីជាតិកំណើតព្រះពោធិសត្វ ការសរជាតិ ឬខ្លឹមសារមួយចំនួនបម្រើទ្រឹស្តី ឬពាក្យទូន្មានរបស់ព្រះពុទ្ធអង្គ។ ការដោះស្រាយទំនាស់គឺប្រើធម៌អហិង្សា ខន្តី ការមិនតបតដោយកម្រោល។ គេចែក​អក្សរសិល្ប៍ពុទ្ធនិយម ជាបីទៀត​គឺ​៖ ពុទ្ធនិយមសុទ្ធសាធ មាន​នៅក្នុង​រឿងទសជាតក ដូចជា​ សុវណ្ណសាមជាតក ព្រះវេស្សន្តរជាតក ជាដើម​ និង ពុទ្ធនិយមក្លាយ មាន​នៅក្នុង​រឿងបញ្ញាសជាតក ដូចជា រឿងសពសិទ្ធ រឿងក្រុងសុរាម្រិត និង "ពុទ្ធនិយមហួសហេតុ ជាដើម ​។

                                               

ច្បាប់​កេរ្តិ៍កាល

កេរ្តិ៍កាលពីព្រេងព្រឹទ្ធ-----សាងសុចរិតទៀងទុកនៅ សេដ្ឋីផ្តាំប្រដៅ-----បុត្រសង្សារទុកក្រោយហោង។ កូនអើយកេរ្តិ៍មេបា-----ចូររក្សាគន់គិតគ្រង ថែទាំចាំរួសរង-----ប្រុងប្រយ័ត្នប្រយោជន៍យូរ។ ធម្មតាអ្នកជាជាតិ-----កាលគេអាទិ៍ឲ្យគិតគូរ កុំខ្ជិលដេកទទូរ-----ដល់ថ្ងៃរះពេញពន្លឺ។ តាក់តែងខ្ញុំកំដរ-----ចេញទៅរកធ្វើស្រែភ្លឺ ចិញ្ចឹមគោក្របី-----រកខ្សែវល្លិ៍បោះក្រោលឃ្នង។ ធ្វើស្រែទិសទាំងប្រាំបី-----ខ្ញុំប្រុសស្រីចេញជួញផង មើលផ្ទះស្រាស់របង-----វាំងចំណារគួររក្សា។ ឲ្យមានក្តីបារម្ភ-----ធ្វើស្រែកុំចោលចំការ ដឹងដែកកាំបិតព្រា-----ទុកឲ្យជាកុំឲ្យបាត់។ ដេកយប់ឲ្យរាំងទ្វារ-----ទ្រាប់សម្រាលរៀបប្រយ័ត្ន ចងទូកកុំឲ្យសាត់-----ផ្ទះបាក់បែកឆាប ...

                                               

ច្បាប់​ពាក្យ​ចាស់

១- ពាក្យចាស់ពាក្យពីព្រេង-----ទោសខ្លួនឯងមើលមិនយល់ ទោសគេតូចសោតសល់-----រមិលយល់ប៉ុនទាំងភ្នំ។ ២- ចូលព្រៃសត្វសាហាវ-----រកអំពាវគ្នាមកជុំ ដល់បានស្ករទឹកឃ្មុំ-----ពួនសម្ងំឆីម្នាក់ឯង។ ៣- បានហើយចង់បានទៀត-----ឆ្លៀតហើយឆ្លៀតពុំគិតឈ្វេង មើលយល់តែម្នាក់ឯង-----មិនយល់គេឯទៀតផង។ ៤- នឹងស៊ីចង់ពិសា-----ខ្ជិលទំពាឲ្យហ្មត់ហ្មង យល់នាមថាជាមង-----យល់ឯផងថាជាកួយ។ ៥- យល់តាថាជីដូន-----យល់ឯកូនថាជាក្មួយ យល់ពីរថាជាមួយ-----យល់ឯព្រួយថាជាសុខ។ ៦- យល់ទោសថាជាគុណ-----យល់ឯបុណ្យថានរក យល់ល្អថាអាក្រក់-----យល់លាមកថាជាផ្កា។ ៧- ស្លៀកស្បង់មិនកោរសក់-----ឆ្លុះកញ្ចក់ធ្មេចនេត្រា យល់សេះថាជាលា-----យល់គជាថាកណ្តុរ។ ៨- ពាក្យនេះលោកពីព្រេង-----អ្នកណាឈ្ ...

                                               

ច្បាប់​អរិយសត្ថា

អរិយសត្ថា-----គំនិតចែងចារ-----ចងទុកជាច្បាប់ ឲ្យអស់សិស្សផង-----ត្រងត្រាប់សណ្តាប់-----យកជាតម្រាប់ តម្រង់អាត្មា។ ឲ្យមានប្រយោជន៍-----ប្រយ័ត្នអសោចិ៍-----រាល់រូបអ្នកណា អម្បាលមករៀន-----របៀនសាស្ត្រា-----ប្រយ័ត្នអាត្មា ការកេរ្តិ៍លោកិយ។ ទោះនឹងចេញទៅ-----ប្រយ័ត្ននានៅ-----ផ្គាប់ផ្គុនមន្រ្តី ឲ្យត្រូវនឹងច្បាប់-----សណ្តាប់សួស្តី-----ដូចលោកស្រដី ប្រដៅទុកមក។ បើមិនចង់ទេ-----ចង់នៅទំនេរ-----ជួញប្រែរិះរក ចិញ្ចឹមជីវិត-----គួរគិតរៀនយក-----របៀននោះមក ទើបរកទ្រព្យបាន។ វាយលេខទាត់ក្បាច់-----សឹងផ្សំសម្រេច-----ឲ្យបានដឹងដាន ដឹងដើមដឹងចុង-----ដឹងបង់ដឹងបាន-----ដឹងគិតប្រមាណ កត់ត្រាបញ្ជី។ ឲ្យបានប្រយោជន៍-----ប្រយ័ត្នអសោចិ៍----- ...

                                               

ថ្នាក់ពាក្យ

នៅ​ក្នុង​ភាសា​ណា ក៏​តែង​តែ​មាន​ចែក​ថ្នាក់​នៃ​ពាក្យ​ទាំង​អស់។ ការ​ធ្វើ​បែប​នេះ​គឺ​ជា​ក្បួន​វេយ្យាករណ៍​មួយ ដែល​អាច​ឲ្យ​ជនជាតិ​នោះ ប្រើ​ប្រាស់​ភាសា​បាន​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ តាម​ក្បួន​ខ្នាត​ផង​ដែរ។ តួយ៉ាង​ក្នុង​ភាសា​ខ្មែរ​យើង​ក៏​មាន​ផង​ដែរ។ ថ្នាក់​ពាក្យ​ក្នុង​ភាសា​ខ្មែរ​យើង មាន​ចំនួន​៨ គឺ៖ កិរិយាសព្ទ ឧទានសព្ទ ធ្នាក់ ឬ អាយតនិបាត សម្គាល់: ពាក្យ ធ្នាក់ មិនស្មើនឹងពាក្យ អាយតនិបាត ទេ​ព្រោះថា​អាយតនិបាតក្នុងវចនានុក្រមពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យមានទាំងធ្នាក់ទាំងឈ្នាប់ សព្វនាម គុណកិរិយា ឬ កិរិយាវិសេសន៍ នាម គុណនាម ឈ្នាប់ ឬ សន្ធានសព្ទ

                                               

រឿង ភូមិតិរច្ឆាន

រឿង ភូមិតិរច្ឆាន គឺជាប្រលោមលោកមួយបែបប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលបានរៀបរាប់ពីការជិះជាន់ គាបសង្កត់ កេងប្រវ័ញ្ច ពីសំណាក់ ពួកអាណានិគមបារាំង និងបានរៀបរាប់ពីទុក្ខវេទនា និងជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជនកម្ពុជា នៅសម័យនោះ។ រឿងនេះត្រូវបានរៀបរៀង និងចងក្រងដោយលោក ឌឹក គាម និងលោក ឌៀក អំ នៅឆ្នាំ ១៩៦៤ ដល់ ១៩៦៥ ហើយចេញផ្សាយជាសាធារណៈ នៅឆ្នាំ ១៩៧១។

                                               

រឿងមហាចោរនៅទល់ដែនវគ្គទី១០៖ស្ដេចខ្ញាល់

ល្ងាចថ្ងៃ ដែលមានការវិវាទ រវាងមានន្ទ និង កាមានេះ ព្រះកម្ពុតជាបិតា ពុំបានទៅណាទេ។ នៅក្នុងដំណាក់ គេឮសូរ តូរ្យតន្រ្ដីរងំ។ យូរៗ ចម្រៀងកញ្ញាម្នាក់ លាន់ឮឡើងគ្រលួច រួចគឺសូរមាត់អ្នកសើចហ៊ោកញ្ជ្រៀវ សប្បាយ។ ព្រះកម្ពុត លង់ក្នុងសេចក្ដីសប្បាយ នេះឯង។ អង្គុយលើកៅអីដាំត្បូង ទ្រង់សំលៀកបំពាក់មួយ ដ៏ល្អឆើតឆាយ ព្រះកម្ពុតទះដៃ សើចក្អាកក្អាយ ពីមុខស្រី ដែលរេរាំយ៉ាងស្រស់អស់ពីចិត្ដ។ ក្នុងនោះ ទាហានម្នាក់ចូលមក ព្រះកម្ពុតរាដៃ ឲ្យពួករបាំឈប់។ របាំក៏ឈប់ស្ងាត់សូន្យ ។ អ្នករាំក៏លបៗ ចូលទៅកៀន។ ព្រះកម្ពុត ឱនសួរទៅទាហាន ដែលឈរត្រង់ខ្លួន នៅពីមុខលោកថា៖ ព្រះបាទម្ចាស់ កាមាត្រូវរបួសជាទំងន់។ មានការអ្វី? ព្រះកម្ពុតឮចំលើយយ៉ាងនោះ បើកភ្នែកធំៗ ញ ...

                                               

រឿងមហាចោរនៅទល់ដែនវគ្គទី១១៖តដៃដោះខ្លួន

កាលមានន្ទ បានទឹកផឹកឆ្អែតឆ្អន់ហើយ អ្នកបំផាយសេះ ទៅភូមិរហាត់ទឹក ដោយបោលកាត់តាមវាលស្រែ ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ អ្នកបានប្រាប់គេថា អ្នកធ្វើដំណើរទៅបាត់ដំបង ។ ប្រាប់យ៉ាងនេះ ដើម្បីបង្វែងដានទេ។ ដល់ចុងភូមិរហាត់ទឹកនេះ បុរសបំបោលសេះ តម្រង់ទៅផ្ទះមួយតូច ដែលសង់ដាច់ពីគេនៅកៀនព្រៃ។ បុរសម្នាក់ អាយុប្រមាណសែសិបឆ្នាំ កាន់ចន្លុះមួយ ចេញមក។ លុះឃើញស្គាល់ជាក់ថា អ្នកជិះសេះជាមានន្ទ អ្នកកាន់ចន្លុះ ក៏គ្រវីចន្លុះឡើង រីករាយ ហើយស្រែកថា៖ អា! ជយោលោកគ្រូ! ជយោលោកគ្រូ មកពីណា? ក្នុងសេចក្ដីរីករាយនេះ ទាំងកាយ ទាំងវាចា របស់អ្នកកាន់ចន្លុះ គេសង្កេតឃើញ នូវការគោរពស្រលាញ់ យ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ជ្រាលជ្រៅ។ មានន្ទសំរូតចុះពីលើខ្នងសេះ ដោយអស់កម្លាំងខ្លាំងពេក។ ...

                                               

រឿងមហាចោរនៅទល់ដែនវគ្គទី១២៖អាសន្នធំ

គឺជាផ្ទះមួយ ដ៏សមរម្យ ដែលមានន្ទពួន ធ្វើអំពីឈើប្រក់ក្បឿង មានទីធ្លាធំតាមឋានៈខ្មែរជនកណ្ដាល។ តែក្នុងភូមិកុយមែងនេះ ផ្ទះប៉ុណ្ណេះជាផ្ទះមួយ ដ៏រុងរឿងណាស់ទៅហើយ កណ្ដាលចំណោមផ្ទះឯទៀត ដែលសុទ្ធសឹងតែជាកូនខ្ទម រយីករយាក។ មានន្ទចូលក្នុងបន្ទប់មួយ រួចបិទទ្វារជិតស្លុង។ មាណព មើលឃើញគ្រែពូកស្អាត មុងសស្គុស។ អ្នកនឹកថា ប្រហែលជាបន្ទប់ដេកហើយ។ នៅកៀនគ្រែមានតុមួយ ប្រដាប់ដោយកញ្ចក់តាំង ស្និតសិតសក់ កែវម្សៅ កែវល្មៀត ដបទឹកអប់ផង។ មានន្ទចាប់អារម្មណ៍ថា "លោៗ ជាបន្ទប់កូនក្រមុំគេ ក៏មិនដឹង?។ បុរសត្រិះរិះមើល តើឧត្ដម មិត្ដចាស់របស់អ្នក មានកូនក្រមុំទេ? ទេ! វាមិនដែលមានកូនឯណាទេ។ ចុះវា លក់ផ្ទះនេះ ឲ្យទៅអ្នកណាមួយ ហើយឬ? តែតាមតុទូក្នុងផ្ទះ ដែលធ្ ...

                                               

រឿងមហាចោរនៅទល់ដែនវគ្គទី៩៖រត់តាមប្ដី

នាងទេវី ដែលដួលសន្លប់ ស្ដូកស្ដឹងលើក្ដារនោះ ក៏បានបើកភ្នែកឡើង។ នាងមើលឃើញ មុខនាងភួង ដែលមានទឹកភ្នែក ហូររហាម។ ធីតាឱបនាងភួងយំ ហើយពោលយ៉ាងរវើរវាយថា៖ បង! បង! បង!. នេះប្អូន! នាងភួងឃើញដូច្នោះ ខំបមបីស្រីថែមទៀត។ ច៎ាះ បង! បងទៅណាហើយ បងគាត់ខឹងខ្ញុំទេ? ទេប្អូនឥតក្បត់បងទេ! ប្អូនស្រលាញ់បង នឹកបងណាស់។ អី! នេះម៉ែ! កូន! កូន! នេះម៉ែ! ម៉ែណា! ច៎ាះ! ម៉ែ! នាងភ័យរឹតតែខ្លាំងឡើង ។ ស្រ្ដីជាម្ដាយញ័រ អស់សព្វសព៌ាង្គកាយ នាងទេវីបិទភ្នែកជិតស្លុង មាត់ចេះតែនិយាយៗទៅ គ្មានដឹងខ្លួនប្រាណសោះ។ កូន!ទេវី! កូនមាសម្ដាយ! កូននិយាយអី ដូច្នោះ? កូន! កូន! ម៉ែ! ម៉ែ! បងគាត់ទៅណាហើយ? អូ! ប្រហែលគាត់ខឹងនឹងខ្ញុំមែនហើយ ។ អូ! គាត់មិនដឹងរឿងទេ. ។ នាងភួងអង្ ...

                                               

រឿងមហាភារតយុទ្ធ

មហាភារតយុទ្ធ រឿង​មហា​ភារត​នេះ ជា​រឿង​ចម្បាំង​ដ៏​ធំ​១ ប្រហែល​គ្នា​នឹង​រឿង​រាមកេរ្តិ៍ ជា​រឿង​បូរាណ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា មុន​រឿង​រាមកេរ្តិ៍​ទៅ​ទៀត ពួក​ឥណ្ឌា​ចូល​ចិត្ត​និយាយ​ចែក​គ្នា​ស្ដាប់​ជាង​រឿង​រាមកេរ្តិ៍ តែ​រឿង​នេះ​រាប់​ថា​ជា​រឿង​កំបាំង​បាត់​ទៅ​ជា​យូរ​ហើយ ព្រោះ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​យើង​ក្នុង​សម័យ​នេះ មិន​សូវ​មាន​អ្នក​ណា​ចេះ​ដឹង អំពី​ដើម​ខ្មែរ​យើង​ដឹង​រឿង​នេះ​ជា​ប្រាកដ​ទើប​ឆ្លាក់​ជា​រូប​ភាព​ចម្បាំង​រឿង​នេះ នៅ​ប្រាសាទ​នគរ​វត្ត​នា​ព្រះ​របៀង​ទី​១ ដាន​ខាង​លិច​ភាគ​ខាង​ត្បូង កាល​យើង​ខ្ញុំ​ទៅ​ធ្វើ​ជា គីត ឬ​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ បាន​ជ្រាវ​រក​រឿង​នេះ​ទាល់​តែ​បាន​ចេះ​ដឹង ដូច​ដែល​បាន​នាំ​មក​សម្ដែង​ក្ន ...

                                               

វេយ្យាករណ៍

ពាក្យ ​​វេយ្យាករណ៍ គឺ​ជា​ពាក្យ​សំស្ក្រឹត​ហៅ​ថា វៃយាករណ ឬ វ្យាករណ មាន​ន័យ​ថា​ធ្វើ​ឲ្យជាក់​ច្បាស់, ឲ្យ​ប្រាកដ, ការ​ពន្យល់, ពាក្យ​អធិប្បាយ, ពាក្យ​ដោះ​ស្រាយ ជា​ដើម។ ហេតុ​ដូច្នេះ​វេយ្យាករណ៍ គឺ​ជា​ក្បួន​ខ្នាត​សម្រាប់​រៀប​រៀង ភាសាឲ្យ​មាន​សណ្ដាប់​ធ្នាប់ ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ការ​ប្រើ​ប្រាស់ ជៀស​វាង​ការ​ប្រើ​ទៅ​មាន​កំហុស។ តាម​ ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ របស់​ភាសា​វិទូ​ឃើញ​ថា ភាសា​ទាំង​អស់​មាន​ប្រហែល ៦០០០​ភាសា។ នៅ​ក្នុង​ភាសា​ខ្លះ មាន​វេយ្យាករណ៍ ហើយ​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ខ្លះ​ថា គ្មាន​វេយ្យាករណ៍ ដូច​ជា​ភាសា​ចិន។ រីឯ​ភាសាង់គ្លេស មាន​វេយ្យាករណ៍​បន្តិច​បន្តួច។ ទោះ​បី​ជា​អ្នក​ភាសា​វិទូ​មាន​ទស្សនៈ​ដូច​គ្នា​ក៏​ដោយ ក៏​យើង​អាច​ធ្វើ​ក ...

                                               

វេយ្យាករណ៍ភាសាខ្មែរ

ក្នុង​ទំព័រ​នេះ​បាន​ដក​ស្រង់​​ទាំង​ស្រុង​ចេញ​ពី​​វចនានុក្រមខ្មែរ​អេឡិចត្រូនិក​កំណែ​ទី ២ ​នៃ​ វិទ្យាស្ថាន​ពុទ្ធសាសន​បណ្ឌិត្យ​។​ អត្ថបទ​វេយ្យាករណ៍​នេះ​ត្រូវបាន​រៀប​រៀង​ចង​ក្រង​ដោយ​​ លោក ​មៀច ប៉ុណ្ណ​ ដែល​​បង្ហាញ​ត្រួសៗ​នូវ​ចំណុច​ចាំ​បាច់​ខ្លះ​​ មានក្នុង​វេយ្យាករណ៍​ខ្មែរ។បន្តវិគីភីឌាចន្ទតារា

                                               

សុភាសិត​ខ្មែរ

សុភាសិត​ខ្មែរ ជា​ឃ្លា​​​ខ្លី​ៗ តែ​មាន​អត្ថន័យ​​ជ្រៅ​ជ្រះ​ ​​ជា​​ឱវាទ​ល្អៗ​​ដែល​មាន​ប្រយោជន៍​គួរ​រៀន​គួរ​ស្តាប់។​ ទំព័រ​នេះគឺ​ជា​កម្រង​ប្រមូល​ផ្តុំ​សុភាសិត​ខ្មែរ ដក​ស្រង់​ចេញ​ពី​សៀវ​ភៅ ប្រមូល​ភាសិត​ខ្មែរ​ ផ្សាយ​ចេញ​ពី​សមាគម​សម្តេច​ ជួន ណាត​។ kk

                                     

ⓘ អក្សរសាស្ត្រខ្មែរ

  • ប នរ បច ជ បណ ដ រៗ ត ងព ឆ ន ក ន ងរជ ជក លព រ ប ទស ស វត ថ ដ យអ នកប រ ជ ញ អក សរស ស ត រ ខ ម រ ជ ន ន ន ម ន សម ដ ចជ ន ណ ត ល កឧកញ ស ត តន តប រ ជ ឥន ត ព រ ត ជគ ណ ស ស
  • ជ អ នកប រ ជ ញ អក សរស ស ត រ ខ ម រ ដ ល ខ ម រ គ រប រ ប ទទ លស គ ល ថ ជ អ នកបង ក ត ច ប ប ប រ នប រដ ដ ស ត ន ដល ក ន ខ ម រ ន ង បង ក តវ ហ រ ស ព ទ ខ ម រ
  • ស គត ឆ ន ជ អ នកចលន អក សរស ស ត រ ខ ម រ ន ងជ អ នកប រឆ ងន ងរបបអ ណ ន គមយ ន ន ងប រ ងក ន ង ក រ ទ ម ទ រ ស ទ ធ ជ ន ខ ម រ ក រ ម ន កម ព ជ ក រ ម ព រ ត ជព រ គ ណ
  • អ ព ប រវត ត អ នកប រ ជ ញ ខ ម រ ន ងប រវត ត អក សរស ស រ ត ខ ម រ ន ឯង ខ ញ ស មច ករ ល កព ត ម នខ ល ៗ ត មដ លខ ញ ប នដ ង ព ល កស ស រ ត ច រ យ អក សរស ស រ ត ខ ម រ ជ ន ន ម ន ដ ម ប អភ រក ស
  • អក សរស ស ត រ ខ ម រ ព ព រ ស ច រ ង ម នបញ ច ក ព ទ កន ល ងព ត ឈ ម ព ត ន ងសម យក លព តផងដ រ ដ លរ ងម យន ត រ វប នគ ល កយកមកស ក ស ផ ន ក អក សរស ស ត រ ក ន ព យ
  • សង គ រ មឆ ត រគ ជ ព រ ត ត ក រណ ប ត កម មប រឆ ងប រ ងច ព ក រល បប ប ត អក សរស ស ត រ ខ ម រ ន ថ ង ទ ខ កក កដ ឆ ន ប ត កម មប រ ឆ ងប រ ងដ ម ប ឲ យដ ល ងល កអ ច រ យ
  • ឧកញ ទ ពព ទ រ ឈ ម ក រស ម ប នបន សល ទ កន វស ន ដ ក ន ងផ ន ក អក សរស ស ត រ វប បធម ខ ម រ ជ ច រ ន ដ ចម នស ចក ដ សម រង ស ន ដ ស ខ ន ៗម យច ន នដ ចខ ងក រ ម រ ងមហ ភ រតយ ទ ធ
  • ដក ស រង ព រ ង ម នទ ន អស ចង អត ថបទព ញល ញន ប រវត ត ក ន ព យ ខ ម រ ប យ ង សង ក ត ម ល ស ន ដ ផ ន ក អក សរស ស ត រ ដ ល ប ព វប រស ដ នត យ ង ប ន បន សល ទ ក ដល យ ង សព វថ ង ន
  • គ ជ អ នក បង ក ត ព ម ព អក សរ ខ ម រ សម រ ប ប រ ក ន ង ម ស ន អង គ ល ល ខ ន ង ធ ល ប ប ន ន ពន ធ ស វភ ស រ វ ជ រ វ វប បធម អក សរស ស ត រ រ ងល ខ ន ក ណ ព យ ន ងរ ងខ ល ៗ
  • ស ខ ម រ ជ ត ស សន ខ ម រ ម នឈ ម សម រ ប ហ មន ស សផង ន ងម នឈ ម សម រ ប ហ ប រទ សជ ត របស ខ ល នផងគ មន ស ស ភ ស ជ ត ហ ថ ខ ម រ ឧទ ហរណ មន ស ស ខ ម រ ប រជ ជនខ ម រ
                                               

ប្រវត្តិអាចារ្យ ហែម ចៀវ (កំណាព្យ)

ប្រវត្តិអាចារ្យ ហែម ចៀវ គឺជាចំណងជើងកំណាព្យមួយ និពន្ធដោយ វ៉ា ប៊ុណ្ណនី ជាបទពាក្យ៧ធម្មតា ដែលមានខ្លឹមសារឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីប្រវត្តិ ក៏ដូចជាវិរភាពរបស់អាចារ្យ ហែម ចៀវ ។

Users also searched:

...
...
...